تبلیغات
سیب - مطالب ابر مولانا جلال الدین
نامه دادم نخوری سیب ولی دیر رسید...
درباره وبلاگ

آرشیو

طبقه بندی

پیوندها

پیوندهای روزانه

نویسندگان

ابر برچسبها

نظرسنجی

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

نی نامه ی مولانا

بشنو از نى چون حكایت مى‏ كند                     از جدایى‏ها شكایت مى‏ كند

كز نیستان تا مرا ببریده‏ اند                           در نفیرم مرد و زن نالیده‏ اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق                 تا بگویم شرح درد اشتیاق‏

هر كسى كاو دور ماند از اصل خویش             باز جوید روزگار وصل خویش‏

من به هر جمعیتى نالان شدم                        جفت بد حالان و خوش حالان شدم‏

هر كسى از ظن خود شد یار من                     از درون من نجست اسرار من‏

سر من از ناله‏ ى من دور نیست                    لیك چشم و گوش را آن نور نیست‏

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست               لیك كس را دید جان دستور نیست‏

آتش است این بانگ ناى و نیست باد               هر كه این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است كاندر نى فتاد                       جوشش عشق است كاندر مى‏فتاد

نى حریف هر كه از یارى برید                       پرده‏ هایش پرده‏ هاى ما درید

همچو نى زهرى و تریاقى كه دید                   همچو نى دمساز و مشتاقى كه دید

نى حدیث راه پر خون مى‏كند                          قصه‏ هاى عشق مجنون مى‏كند

محرم این هوش جز بى‏ هوش نیست               مر زبان را مشترى جز گوش نیست‏

در غم ما روزها بیگاه شد                            روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باك نیست                    تو بمان اى آن كه چون تو پاك نیست‏

هر كه جز ماهى ز آبش سیر شد                    هر كه بى‏ روزى است روزش دیر شد

درنیابد حال پخته هیچ خام                            پس سخن كوتاه باید و السلام‏

بند بگسل، باش آزاد اى پسر                        چند باشى بند سیم و بند زر

گر بریزى بحر را در كوزه‏ اى                       چند گنجد قسمت یك روزه‏ اى‏

كوزه‏ ى چشم حریصان پر نشد                       تا صدف قانع نشد پر در نشد

هر كه را جامه ز عشقى چاك شد                   او ز حرص و عیب كلى پاك شد

شاد باش اى عشق خوش سوداى ما              اى طبیب جمله علتهاى ما

اى دواى نخوت و ناموس ما                        اى تو افلاطون و جالینوس ما

جسم خاك از عشق بر افلاك شد                     كوه در رقص آمد و چالاك شد

عشق جان طور آمد عاشقا                           طور مست و خر موسى صاعقا

با لب دمساز خود گر جفتمى                         همچو نى من گفتنی ها گفتمى‏

هر كه او از هم زبانى شد جدا                       بى‏زبان شد گر چه دارد صد نوا

چون كه گل رفت و گلستان در گذشت              نشنوى ز ان پس ز بلبل سر گذشت‏

جمله معشوق است و عاشق پرده‏ اى              زنده معشوق است و عاشق مرده‏ اى‏

چون نباشد عشق را پرواى او                      او چو مرغى ماند بى ‏پر، واى او

من چگونه هوش دارم پیش و پس                 چون نباشد نور یارم پیش و پس‏

عشق خواهد كاین سخن بیرون بود                آینه غماز نبود چون بود

آینه‏ ت دانى چرا غماز نیست                        ز انكه زنگار از رخش ممتاز نیست‏

بشنوید اى دوستان این داستان                     خود حقیقت نقد حال ماست آن‏


تعبیر من

نوشته شده توسط :Mazhar Dust
یکشنبه 14 دی 1393-12:02 ب.ظ
نظرات()